گستاخی تا چه اندازه؟ 

   کوتاه آمدن‌های پیاپی برخی از دولت‌‌مردان در برابر موج دگرگون‌سازی تاریخ و فرهنگ ایران، به‌ویژه در مواردی که یک سوی آن دولت‌های تازه به دوران رسیده‌ی عربی هستند - از عدم واکنش در برابر بیانیه‌‌های وقیحانه‌ای هم‌چون بیانیه‌ی شورای همکاری خلیج فارس در تهدیدِ ایران به دادن جزیره‌های سه‌گانه به آنان، تا بی‌تفاوتی آشکار درباره‌ی نامیدن خلیج فارس به نامی دیگر، آن‌هم با تبلیغاتی گسترده - گستاخی دولت‌های عربی را به آن‌جا رسانده است که پیش از آغاز بازی‌های هم‌بستگی کشورهای اسلامی رسماً از دولت ایران بخواهند نام چندهزارساله‌ی این خلیج را به میل آنان تغییر دهد.

   شوربختانه دولت ایران در بیشتر موارد در برابر این گستاخی‌ها که دنباله‌ی مستقیم سیاست‌های تجاوزکارانه‌ی انگلستان در این منطقه است، واکنش در خوری نشان نمی‌دهد و حتی گاه با حضورِ مقام‌های بلندپایه‌‌ در گردهم‌آیی‌های نمایشی همان دولت‌ها، به طور غیرمستقیم در جسور کردن‌شان سهیم می‌شود.

   دولت‌های عربی برای منحرف کردن افکار عمومی جهان از نبود مردم‌سالاری و انبوهِ نقض حقوق ابتدایی بشر در سرزمین‌های خود – که از پشتیبانی مدعیان جهانی دفاع از حقوق بشر هم برخوردار است – و شاید در پی جبران حقارت کوتاهی‌ها و شکست‌های پیاپی خود در برابر دولت اسراییل و یا برای سرپوش گذاشتن بر روی حمایت‌های آشکار ولی غیررسمی خود از یکی از بدوی‌ترین نمونه‌های دهشت‌افکنی در جهان (تروریست‌های طالبانی و القائده‌ای)، راه مناسبی را برنگزیده‌اند چرا که چنین تحریک‌هایی تنها به حساسیت بیش از پیش ایرانیان منجر خواهد شد و تاریخ این سرزمینِ کهن ثابت کرده است که چنین برانگیختن‌هایی، پی‌آمدهایی نامتصوّر در پی خواهد داشت.

   ما، دیده‌بان خلیج فارس – به نمایندگی شماری از احزاب ایران – و دیده‌بان یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران – به نمایندگی شماری از سازمان‌های مردم‌نهاد – ضمن درخواست از دولت جمهوری اسلامی ایران برای نشان دادن واکنشی شایسته و در خور در برابر چنین گستاخی‌هایی به ملّت ایران، از همه‌ی نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری خواهانیم مواضع خود را درباره‌ی چگونگی پاسداری از منافع ملی، به‌ویژه مورد یادشده، آشکارا بیان کنند.

دیده‌بان خلیج فارس

و دیده‌بان یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران

دهم اردیبهشت‌ماه (روز ملی خلیج فارس)